در آزمايشات انجام شده بر روي انواع كمياب روغن زيتون، شيميدانان ارتباط بسيار مثبتي را بين سطوح اولئوكانتال و شدت تحريك ‌كنندگي كه در دهان ايجاد مي‌كند يافته‌اند.

نتايج مشابه نيز در آزمايشات يك نمونه سنتتيك اولئوكانتال به دست آمد كه تاييد مي‌كند اين تركيب در حقيقت يك جزء فعال موجود در روغن زيتون است.

به گفته ی شيميدانان، اولئوكانتال مانند بروفن COX در يك حالت وابسته به دوز، از فعاليت آنزيم‌هايي به نام COX جلوگيري مي‌كند به طوري كه هر چه دز آن بالاتر باشد قدرت بازدارندگي آن بيشتر است.

برپايه ارزيابي محققان يك دوز ۵۰ گرمی روغن زيتون در روز برابر با حدود ۱۰ درصد دوز ايبوپروفن توصيه شده براي تسكين درد در بزرگسالان است.

بنابراين با آن كه سردرد را درمان نمي‌كند، مصرف مرتب آن مي‌تواند در طولاني مدت اثرات موثر مسكن ايبوپروفن را داشته باشد. تشخيص يك اوكتانتال مشابه با ايبوپروفن در روغن زيتون مي‌تواند توضيحي بر اثرات مفيد رژيم غذايي مديترانه‌اي كه غني از روغن زيتون است، باشد.

اين يافته‌ها نشان مي‌دهند مصرف طولاني مدت اولئوكانتال به لحاظ تاثير مشابه با ايبوپروفن آن، مي‌تواند به حفظ بدن در برابر برخي بيماري‌ها كمك كند.