هر آئینی که به جهان زاده شد، خود و خداوندگارش را برترين و بهترين و کاملترين دانست به جز آيين زرتشت، آيينی که سده ها پيش سروری و بزرگی را برای هميشه به ايرانيان داد تا آنجا که امروزه هم با آن گذشته ی پر گرد و خاک سرفرازیم.
پيوستن به اين آيين اکتسابی و زوری و موروثی نيست، هنگامی که پس از پژوهش و خردمندانه به اين آيين ميپيوندی، ميگويی "به آيينی (دين زرتشت) ميپيوندم که يکی از زيباترين (دين) هاست". يعنی همه ی دينهای ديگر هم زيبا و خوب هستند.
اين آيين تا بدانجا احترام و آزادی را برای همه ی انسانها و دین ها در نظر گرفته که هر آنکس که آيين زرتشت را فلسفه ی زندگی خود برميگزيند، تاکيد ميکند و با موبد پيمان ميبندد که اين آيين را با بينش باز "تنها برای خود" برگزيده و آنرا به ديگران، چه فرزندش يا همسرش يا دوستش تحميل نخواهد کرد.
در اين آيين آزادی بخش و خردمند پرور پاکی، درستی، راستی، شادی و خرد مايه و پايه ی همه چيز است و دشمنی بر همه چيز و همه کس حرام است جز پليدی، رياکاری، دروغ، اندوه و نادانی.
هدف او مچ گيری، کنترل و تعقيب انسانها تا ابدالدهر نبوده است. او برای انسان ارزش والايی قايل بود و خردمندانه هرگز بخود اجازه نميداد انسان را کوچک کرده برايش نسخه ی چگونه زيستن بنويسد.
او بيش از ۷۰ سال زيست و به اندازه ی کافی امکانات مادی و زمان در اختيار داشت تا صدها و هزاران صفحه شريعت سياه کند و با انسانها همچون گوسفندانی سرگردان رفتار نمايد. اما او آگاهانه به همين هفده سرود پاک خويش (گاتها) بسنده کرد. دينداری او بازی قدرت او نبود. او به خدا و بنابراين به انسان يعنی پرتو اهورايی عشق می ورزيد و خود را برتر و جدا از ديگران نميديد و به اين نکته پايبند بود.
در اين آيين هيچ موجودی بر ديگران برتر نيست جز آنکه نيروی انديشه و خرد بالاتری داشته باشد بنابراين در اين بينش، برتری به جنس و رنگ و ثروت و زور و مليت نيست بلکه تنها به درستکاری و خردمندی (قدرت فهميدن و تشخيص نيروهای متضاد مانند خوبی و بدی، زشتی و زيبايی و ...) است.
زرتشت به خداوند خود ميگويد: " ای اهورا مزدا (نيروی زاينده ی خرد) در زندگی مرا بنگر و ياريم کن مانند دوستی که به دوست خود ياری ميرساند". در اينجا در ميابيم که خداوندگار در اين آيين پاک، نقش يک دوست را برای انسان بازی ميکند و پايه ی رابطه ی ما با او يک دوستی دو طرفه است.
اهورا مزدا که در واقع همان خلق کننده ی جهان و نيروی زاينده ی خرد ميباشد هيچگاه هيچ آسيبی به انسان نميرساند و هرگز او را در آتش يا در ميان مار و عقرب نمی اندازد بلکه با فراهم آوردن تمامی ابزارهای خوشبختی در يک نقطه به نام خرد و پيشکش کردن آن به انسان تنها خواستار پيروزی و خوشبختی و شادزيستی او شده است.
اهورا مزدا، خداوند بزرگ همه ی انسانها برخلاف خدايان ديگر در برخی اديان، خداوند اخمويی که ناظر بر اعمال و کردار ما باشد نيست، او دوست نزديک من و شماست که با عشق به زندگی و دنيا، ما را به مهربانی و دوستی (همانند خودش) به ديگر موجودات، از سنگ و گياه و حيوانات گرفته تا ساير انسانها تشويق ميکند.
شما چه می انديشيد؟ اهورا مزدا چگونه خدايی است؟
