دکتر خشایار احمدی با اشاره به اینکه عفونت گوش خارجی با احساس درد در لاله گوش یا اطراف مجرای گوش همراه است، گفت: تب، احساس ناخوشی، کاهش شنوایی به‌ صورت خفیف تا متوسط، خارش و سوزش در گوش و التهاب غدد لنفاوی اطراف گوش از علایمی است که هنگام ابتلا به عفونت گوش خارجی بروز می‌کند.

ابتدا احساس خارش و گرفتگی گوش و در نهایت احساس درد نمایان می‌شود به‌ طوری که نمی‌توان دست به لاله گوش زد. معمولا لاله گوش قرمز نمی‌شود مگر اینکه عفونت منتشر شود. در افراد مبتلا به دیابت یا بیماران دچار نقص ایمنی باید عفونت گوش خارجی جدی گرفته شود زیرا ممکن است در موارد نادری به سرعت به سمت عفونت قاعده جمجمه پیش برود که بسیار خطرناک است و خطر جانی دارد.

احتمال بروز این عارضه در افرادی که در آب‌های آلوده، استخرهایی با فضای نامناسب و در دریا شنا می‌کنند یا با ابزارهای دستی مجرای گوش خود را تحریک می‌کنند بیشتر است.

وجود انواع باکتری و قارچ در آب‌های آلوده و انتقال آنها به کانال گوش، باعث ایجاد عفونت و بروز علایمی مانند کاهش شنوایی، احساس درد، ترشح و خارش در قسمت‌های مختلف گوش می‌شود.

در افراد مبتلا به اگزمای گوش، مجرای گوش پوسته‌پوسته شده و مقدار ترشح‌های طبیعی گوش آنها زیاد است، بنابراین لازم است این افراد تحت‌نظر متخصص گوش و حلق و بینی باشند. دستکاری گوش هم می‌تواند این عارضه را تشدید کند به ویژه وقتی برای خشک‌ کردن گوش از گوش پاک‌کن‌ استفاده ‌شود.

فردی که به عفونت گوش یا پارگی پرده گوش یا سایر صدمه‌های پرده گوش مبتلاست یا جراحی‌ روی این عضو از بدنش انجام شده، برای رفتن به استخر باید نظر پزشک متخصص را جویا شود. معمولا پزشک قالب‌های (گوش‌بند) ضدآب که مانع ورود آب به گوش می‌شود، تجویز می‌کند. کسانی که مبتلا به پارگی گوش هستند، نباید به هیچ‌وجه سرشان را زیر آب فرو کنند زیرا ورود آب به گوش میانی باعث ایجاد عفونت‌های شدید می‌شود.

به طور طبیعی آب حین شنا وارد گوش نمی‌شود مگر اینکه در دریا موج از پهلو به صورت فرد برخورد کند یا فرد در استخرهایی که موج‌گیر ندارد یا به دلیل تلاطم زیاد آب موج‌ شکل می‌گیرد و با شدت وارد مجرای گوش می‌شود، شنا کند بنابراین نخستین راه پیشگیری از ابتلا به عفونت گوش جلوگیری از ورود آب به مجرای گوش و در صورت ورود، خشک‌ کردن از راه مناسب آن (با ضربات ملایم حوله) است.