شاید تنها به خاطر اینکه خنده عملی مسری است که حتی با دیدن آن ناخودآگاه آغاز به خندیدن می کنیم تنها توجیهی می باشد که می توان از این عمل انجام داد. خنده حالتی القایی دارد.
بیشتر افراد معتقدند که با دیدن چیزهای فکاهی و خنده دار می خندند. اما اینکه چه چیزی فکاهی و خنده دار است نیز از نظر افراد گوناگون دگرگون است. بعلاوه در مراحل گوناگون زندگی، چیزهای خنده دار نیز دگرگون خواهد بود.
خنده به عنوان یک پاسخ فیزیولوژیکی به مزاح، دو قسمت است. نخست جنبش اندام و بعد ساخت صدا و مغز هر دو این نوع پاسخ را به طور همزمان مدیریت می کند. از منظر فیزیولوژیکی یک حس گر در مغز به خنده پاسخ می دهد و با تحریک سایر مدارهای عصبی در مغز باعث ساخت خنده بیشتر می شود. خنده یک پاسخ سیستماتیک و منظم است. انسان تنها موجود توانمند خنده می باشد و می توان گفت که هر فرد میانسال روزانه به طور تقریبی 17 مرتبه می خندد. مهمترین فایده خنده در ارتقا تندرستی فرد است. خنده استرس را برطرف می کند. این کار با کاهش سطح هورمون استرس صورت می گیرد و بعلاوه باعث می شود که فرد بهتر بتواند با بیماری های سخت مقابله کند. از منظر فیزیولوژیکی خنده باعث التیام می شود. این فرآیند با کاهش فشار خون و افزایش جریان خون رگ ها و اکسیژنی کردن خون انجام می شود.
دانشمندان تخمین زده اند که فایده 100 مرتبه خندیدن برای تندرستی و تناسب اندام معادل 10 دقیقه پارو زدن و یا 15 دقیقه دوچرخه یکسان می باشد. فرآیند خنده در واقع ماهیچه های دیافراگم، شکم، سیستم تنفسی، ماهیچه های پا، صورت و پشت را درگیر می کند.
از دیگر مزایای خنده، ارتقا تندرستی روح و روان است. احساسات منفی نظیر عصبانیت، ترس و ناراحتی را سرکوب می کند و نا گفته پیداست که این چنین احساسی با تغییر بیوشیمیایی در بدن، چه میزان می تواند تاثیر مضر داشته باشد و خنده می تواند راه نجات از تمام این تنش ها باشد و فرد برای مقابله با وضعیت های دشوار تجهیز کند.
