سس، مایع غلیظی است که برای مزه دار کردن غذاهای گوناگون به کار می رود. اصل لغت سس، فرانسوی است که خود ریشه لاتین دارد. سس ها گونه های بسیاری دارند؛ از سس مایونز و کچاپ گرفته تا سس باربیکیو و فلفل که هر یک با غذایی ويژه خورده می شوند.
سس مایونز یکی از پرکالری ترین سس های موجود در بازار است که خوردنش به افرادی که کلسترول بالایی دارند یا از چاقی رنج می برند، سفارش نمی شود زیرا بیشترین ترکیب آن روغن است و از آنجا که تراکم کالری چربی در واحد حجم زیاد است، فرد با خوردن ميزان کم آن هم کالری زیادی دریافت می کند که به مرور منجر به افزایش وزن و مشکلات ناشی از آن خواهد شد.
همچنين خوردن زیاد این سس ها همراه هر خوراکی، بر ذائقه فرد تاثیر می گذارد به طوری که تمایل پیدا می کند سهم چربی ها را در وعده های غذایی روزانه اش به ميزان بالايی افزایش دهد.
سس باربیکیو هم مزه های شیرین، ترش، تند، ادویه دار، دودی و سیردار دارد. ترکیب این سس تقریبا شبیه سس کچاپ معمولی است با این تفاوت که دود طبیعی، برخی ادویه ها و نشاسته تصفیه شده برای تغییر طعم و بو به آن افزوده شده است.
خوردن سس باربیکیوی دودی و خوراکی های دودی مانند برنج و گوشت دودی به دلیل ترکیب های سرطان زایی که دارند سفارش نمی شود.
با اینکه سس کچاپ، در مقایسه با سس سفید کم کالری محسوب می شود ولی شکر دارد، بنابراین نباید در مصرف آن زیاده روی کرد و به ويژه مبتلایان به دیابت باید بیشتر مراقب باشند.
برخی از گونه های این سس بسیار تند هستند و هواخواهان بسیاری دارند، خوردن اين سس های تند به ميزان بالا به دلیل اینکه ادویه های تند محرک ترشح اسیدمعده هستند و ترشح این اسید به بافت معده و پیرامون آن یعنی دوازدهه، لوزالمعده، مری و در نهایت تمام دستگاه گوارش آسیب می رساند، درست نیست.
خوردن سس های قرمز تند به کسانی که به بیماری های گوارشی مانند ریفلاکس، زخم معده یا دوازدهه و خونریزی و ورم معده مبتلا هستند، سفارش نمی شود.
در پايان اگر مشکلات ریوی هم دارید، بهتر است کمتر سس تند میل کنید.
