پژوهشگران مي گويند ماهیچه های چهره در تجزيه و تحليل آنچه مي شنويم، موثرند. هنگام شنيدن نه تنها اعصاب شنوايي، بلکه عضلات صورت هم پيام هايي به مرکز شنوايي در مغز می فرستند.
پژوهشگران موسسه تکنولوژي دانشگاه ماساچوست مي گويند عضلات صورت حسگرهايي دارند که به طور غيرمستقيم در فهم شنيداري انسان موثرند. اين پژوهشگران به کمک روبات کوچکي که روي سر داوطلبان نصب شد، پيام هايي را که به مرکز شنوايي در مغز اين افراد ارسال شد، رديابي کردند. از اطراف اين روبات کوچک، تارهاي ظريفي خارج مي شد که با تکه چسب هاي کوچکي به پوست چهره داوطلبان متصل مي شد.
داوطلب سپس بايد به ليستي از کلمات معمولي و پيش پا افتاده مانند «داشتن» يا «سر» گوش مي داد. تلفظ اين دو کلمه در زبان انگليسي به يکديگر شبيه است. پژوهشگران مي گويند نحوه تلفظ لغات در تحليل شنيداري انسان و برداشت کلي از آنچه شنيده است، اهميت دارد. حالت عضلات صورت، هنگام شنيدن يک لغت که به چند صورت گوناگون خوانده مي شود، فرق مي کند.
عضلات صورت حسگرهايي دارند که هنگام شنيدن يک مطلب فعال مي شوند و پيام هايي را به مرکز شنوايي در مغز ارسال مي کنند.
مثلاً زماني که لغت «سر» درست تلفظ شود، گوشه يي از لب با حالتي ملايم به سمت بالا مي رود در صورتي که هنگام شنيدن لغت «داشتن» لب ها به سمت پايين مايلند. اگر يک لغت با لهجه يا اشتباه تلفظ شود، عضلات صورت کمي درهم مي روند. اين حالت در تحليل شنيداري تاثيرگذار است. نتيجه اين پژوهش یکسان مي کند که در مغز انسان، بخش گويايي و شنوايي نزديک يکديگر هستند و با هم در ارتباطند. پژوهشگران در عين حال مي گويند نبايد انتظار داشت که بتوان از نتيجه چنين تحقيقاتي در فعاليت هاي روزمره استفاده کرد.
